Het gaat niet goed met me

Het gaat niet zo goed met mij, ik voel me alleen, ik ben niet zo mooi als iedereen met wie ik om ga. Noem me eigendunk maar ik had mezelf hoger ingeschat, komt hard aan als dat blijkt tegen te vallen. Er zijn weinig dingen aan mezelf die ik nog echt leuk vind, dansen en Perry houden mij erbij. Ik ben gewoon veelste gek op allebei omdat op te geven. Maar voor de rest trekt het me alleen naar beneden. Mijn huid is niet egaal, overal puistjes en uitslag. Ik heb nu al twee jaar een beugel en ben er voorlopig nog niet vanaf en ik kan me niet fatsoenlijk bewegen, mijn rechterelleboog is 'kapot'. Ik kan hem slechts op bepaalde manieren bewegen en maak ik een foute beweging, verschiet ik van de pijn. Mijn ouders geloven dat niet meer, ze geloven niks meer van wat ik zeg. Toen we ruzie hadden werd gezegd dat ze niet van mij zouden houden als ik niet hun kind was. Misschien indirect, maar daar kwam het zeker op neer. Zij hebben mij dus ook niet nodig.  Lees verder...

Ik ben alleen

Het gaat niet goed met me, al een tijdje niet. Ik heb het zelf was echt beseft sinds vorige week vrijdag. Ik sprak af met een vriendin en zij en ik hadden een goed gesprek. Ik heb niemand op school, de groepen zijn gemaakt maar ik ben niet ingedeeld. Tuurlijk zijn er wel mensen waarmee ik kan opschieten. Maar niemand waar ik echt op kan steunen. Iedereen heeft iemand, ik hop een beetje rond, afvragend wat ik hier doe. Na school loop ik nooit meer met mensen mee naar hun kluisje of klets ik nog even. Ik pak mijn spullen en vertrek. Ik wacht op niemand om samen te fietsen, ik zet muziek op en ga alleen. In de les zit ik hier en daar naast iemand maar echt praten doe ik niet meer. Alsof het me niks meer uitmaakt, ik heb niemand nodig, zo is mijn gedrag nu. Eigenlijk heb ik gewoon geaccepteerd dat er niemand is, ookal zou ik die zeker nodig hebben. Lees verder...

De straf

De straf sloeg zeker nergens op. Onredelijk, onrechtvaardig, ondenkbaar. Geef het een naam. Mijn mobiel zou ingenomen worden, geen tv meer en ik werd overal op gecontrolleerd. Daar kon ik me in vinden, ze vertrouwden me niet meer. Maar toen mocht ik ook nergens meer naar toe, niet meer afspreken met vriendinnen meteen thuis na school of werk. Over werk gesproken, zelfs oppassen kon niet meer door de beugel. Maar mijn huisarrest geldde ook voor de HipHop Basement. Een dansschool waar ik de laatste tijd naar toe ga met een paar vriendinnen, het is een geweldige groep. We leren hele gave dansen, de lerares is aardig. En er is een jongen die ik stiekem heel leuk vindt. Toen mij dat werd afgenomen kon ik wel door de grond zakken. Het gaat de laatste tijd echt niet goed met mij. Dansen bij de Basement is het enige wat ik nog leuk aan mezelf vind. Lees verder...

Mijn ouders 1

Ik heb ruzie met mijn ouders, wat een verassing voor een puber. Maar ze zijn onredelijk, ontzettend onredelijk. Ik moet zeggen misschien ben ik te ver gegaan, maar alsjeblieft hoe ze erop reageren? Ik heb gelogen tegen ze, een heel klein leugentje om eigen best wil in mijn ogen. Gezegd dat ik maatschapijleer heb in plaats van wiskunde, zodat ze zich geen zorgen zouden maken dat ik naar huis ga wegens ziek zijn. Ik was echt ziek, maar ze geloven me niet meer. Niks meer van wat ik zeg wordt geloofd, en vreemd vind ik het niet echt. Het is niet de eerste keer dat ik tegen ze gelogen heb. Wel de laatste keer hoop ik. Ik heb het zelf niet meer in de hand, begin in mijn eigen leugens te geloven alsof het de waarheid hemzelf is. Begin mijn leugens te leven zou je kunnen zeggen.  Lees verder...